Vertaald betekent Dancer of Life ‘Danser van het Leven’. Deze naam heeft een diepe betekenis voor mij, want mijn leven is namelijk altijd één grote, soms flink stormachtige dans geweest.

Mijn levensdans startte in Colombia, mijn geboorteland, waar ik tot mijn zesde jaar woonde. Die eerste zes jaren waren intens en turbulent; de focus lag toen puur op overleven.

De tweede dans was mijn adoptie, een periode die ook niet zonder slag of stoot ging. Opnieuw moest ik overleven, maar ditmaal vooral op emotioneel en mentaal vlak. Als hooggevoelig kind dat alles haarscherp aanvoelde, was deze periode loodzwaar. Ik ging er bijna aan onderdoor. Toch bleek deze harde kant van het leven achteraf een essentieel onderdeel te zijn van mijn leerproces. Het vormde me en bereidde me voor op de missie waarvoor ik hier op aarde ben gekomen.

Mijn tweede en derde dans wentelden zich om elkaar heen. De derde dans was mijn kennismaking met spiritualiteit. Al op mijn negende maakte ik kennis met transcendente meditatie. Na een aantal jaar veranderden deze meditaties in diepe trancereizen. Tijdens die reizen ontmoette ik verschillende Kracht- en Totemdieren, gidsen en voorouders. Voor mij was dit destijds de normaalste zaak van de wereld; ik ging er simpelweg vanuit dat iedereen meditaties op precies dezelfde manier beleefde als ik.

Op mijn vijftiende maakte ik voor het eerst kennis met telepathische communicatie. Mijn hond en ik waren elkaar kwijtgeraakt tijdens het wandelen, tot ik plotseling iemand mijn naam hoorde roepen. Ik keek verbaasd om mij heen, maar zag helemaal niemand. Pas toen ik beweging aan de overkant van de brug opmerkte en mijn hond aan zag komen lopen, besefte ik wat er was gebeurd: zij had me telepathisch geroepen!

Vanaf mijn twintigste begon mijn transformatie tot de Lichtwerker die ik nu ben. Mijn spirituele ontwikkeling raakte in een stroomversnelling. Ik verdiepte mij in energiewerk en diverse spirituele stromingen, met een sterke focus op het sjamanisme.

Het weglopen van mijn kat Dexter in 2010 was de druppel die me deed besluiten de cursus Intuïtief Communiceren te volgen. Gelukkig kwam Dexter weer veilig thuis. Achteraf ben ik hem enorm dankbaar dat hij mij op dit pad heeft geduwd.

Vanaf dat  moment was er geen stoppen meer aan. Ik volgde verschillende cursussen, workshops en teachings bij internationale sjamanen. Hierdoor kreeg mijn gave steeds meer vorm en structuur; de technieken die ik intuïtief toepaste, kregen eindelijk een naam. Mijn gave vond een stevige aarding in mij. Vol overgave deed ik een belofte aan Moeder Aarde: mijn gave inzetten als een zuiver instrument dat ten dienste staat van alle wezens op aarde.